Waarom staat de puzzel symbool voor autisme?

Omdat de puzzel is het symbool van autisme? Het vertegenwoordigde een “mysterie” dat opgelost moest worden. Ontdek de kritiek en nieuwe inclusieve symbolen om neurodiversiteit echt te begrijpen.

De oorsprong van het puzzelsymbool bij autisme

Het symbool van de puzzels voor autisme werd populair in de jaren 1990. Het is op grote schaal toegepast door grote organisaties om het bewustzijn van het publiek te vergroten.

Geboorte en bedoeling van het symbool

De afbeelding werd in 1963 gemaakt door de National Autistic Society in het Verenigd Koninkrijk. Het oorspronkelijke logo toonde een huilend kind op een puzzeltegel en stelde de aandoening voor als “kinderen die gevangen zitten in hun eigen wereld”.

De oorspronkelijke bedoeling was om de complexiteit en mysterieusheid van autisme over te brengen. Het was bedoeld om de aandacht te vestigen op een aandoening die op dat moment slecht werd begrepen. Het doel was om fondsen te werven voor onderzoek en ondersteuning.

De voorstelling van autisme als een “enigma” of “onvolledigheid”

De puzzelmetafoor suggereerde dat autisme een mysterie was dat opgelost moest worden. Elke tegel vertegenwoordigde de complexiteit van het spectrum. Het idee van een “ontbrekend stukje” impliceerde dat er iets gebroken of incompleet was.

Dit verhaal heeft decennialang de boventoon gevoerd en de publieke perceptie beïnvloed. Het leidde tot onderzoek gericht op “oorzaak” en “genezing”. Daar lag de focus, in plaats van op begrip en acceptatie.

Waarom het puzzelsymbool wordt bekritiseerd door de autistische gemeenschap

Veel autistische volwassenen en voorstanders van neurodiversiteit verwerpen tegenwoordig het puzzelsymbool. Ze vinden het schadelijk en niet representatief voor hun ervaring.

De negatieve gevolgen van het “ontbrekende stukje”

Het beeld van het ontbrekende stukje is bijzonder kwetsend. Het geeft het idee dat autistische mensen onvolledig of defect zijn en “gemaakt” moeten worden. Bedenk hoe het voelt als iemand je altijd probeert te repareren in plaats van je te begrijpen.

Deze pathologiserende visie negeert de sterke kanten, talenten en hele identiteit van individuen in het spectrum. Het reduceert een persoon tot een probleem dat opgelost moet worden, niet tot een mens die begrepen moet worden.

Associatie met controversiële organisaties en pathologiserende standpunten

Het symbool wordt nauw geassocieerd met organisaties zoals Autism Speaks. Deze worden vaak bekritiseerd voor het promoten van verhalen over lijden en het bepleiten van praktijken zoals therapieën om aan de regels te voldoen.

De autistische gemeenschap betwist de afwezigheid van autistische stemmen in deze organisaties. Ze benadrukt het belang van echte vertegenwoordiging, vergelijkbaar met het principe van inclusie in de **ENEA mededeling** voor toegankelijkheid.

Perceptie van infantilisering en gebrek aan vertegenwoordiging

De puzzel wordt gezien als kinderachtig en vaak geassocieerd met kinderen. Dit wist het bestaan en de ervaringen van autistische volwassenen uit en bestendigde een beperkend stereotype.

Bovendien werd het symbool opgelegd zonder toestemming van de gemeenschap die het zou moeten vertegenwoordigen. Er is een gebrek aan direct overleg, een basisprincipe voor ethische vertegenwoordiging. Het is alsof iemand je bijnaam kiest zonder je ooit te vragen wat je ervan vindt.

De nieuwe symbolen en de neurodiversiteitsbenadering

Als reactie op de kritiek zijn er nieuwe symbolen ontstaan die de neurologische diversiteit vieren. Ze promoten acceptatie in plaats van genezing.

De opkomst van het oneindigheidssymbool

Het goudkleurige infinity lint is een populair alternatief geworden. Goud symboliseert waarde en een waardevolle identiteit. Oneindigheid staat voor de onbeperkte diversiteit van het spectrum en neurodiversiteit.

Dit symbool is gemaakt en omarmd door de autistische gemeenschap zelf. Het brengt een boodschap over van volledigheid, natuurlijke variatie van het menselijk brein en trots.

Alternatieve symbolen en het acceptatiebericht

Andere symbolen zijn de caleidoscoop of het gekleurde brein, die de diversiteit van ervaringen benadrukken. Het doel is om de focus te verschuiven van “het oplossen van een raadsel” naar het vieren van verschillen.

De moderne aanpak, zoals een **sprekende map** die duidelijk zijn bestemming uitlegt, is gericht op transparante en respectvolle communicatie. Het richt zich op ondersteuning, accommodatie en het creëren van een inclusieve samenleving voor alle geesten. Het idee is om over te stappen van “oplossen” naar 'mogelijk maken', het bieden van de juiste ondersteuning om tot bloei te komen.